11 komunikatów błędów Windows i co naprawdę oznaczają

Czytaj kod, nie panikę

Kod stopu na dole niebieskiego ekranu i szesnastkowa liczba pod nim to jedyny przydatny tekst na tym ekranie. Nazwa mówi, który podsystem się poddał — pamięć, stos magazynu, wywołanie zwrotne sterownika — a wartość hex zawęża listę podejrzanych jeszcze bardziej. Kod QR i smutna buźka to teatr; przekazem jest sam kod. Od Windows 10 te same dane trafiają do logów: zdarzenia BugCheck z identyfikatorem 1001 w dzienniku System w Podglądzie zdarzeń, a obok Monitor stabilności, który pokazuje, co było instalowane lub aktualizowane tuż przed awarią. Minidump ląduje w C:\Windows\Minidump — to protokół zdarzenia, nie dowód odkładany na później.

Zanim cokolwiek ruszysz, odpowiedz na jedno pytanie: czy był wzorzec — konkretna aplikacja, świeża aktualizacja, nowy sprzęt? Jedna awaria to incydent; trzy w tygodniu to diagnoza. Zapisuj kod przy każdej awarii: dwa różne kody na zmianę to zwykle pamięć; ten sam kod powtarzający się to jeden konkretny komponent. To jedna linijka w notesie, która oszczędza godziny ślepych reinstalacji systemu.

• Zapisz kod stopu i liczbę 0x, zanim ekran zniknie
• Otwórz minidump z C:\Windows\Minidump w WinDbg albo BlueScreenView
• Sprawdź w Monitorze stabilności, co instalowano tuż przed awarią
• Kody zmieniają się z awarii na awarię? Przetestuj pamięć programem mdsched.exe
• Sprawdź dane SMART dysku, zanim obwinisz sterowniki

Kody, które wskazują na sprzęt

CRITICAL_PROCESS_DIED brzmi jak wyrok dla płyty głównej, ale to zwykle uszkodzone pliki systemowe: naprawiają je sfc /scannow i DISM, nie wymiana podzespołów. UNMOUNTABLE_BOOT_VOLUME i KERNEL_DATA_INPAGE_ERROR to terytorium magazynu: kabel, kontroler, dysk na schyłku — zacznij od sprawdzenia SMART i nowego kabla SATA, oba tańsze od każdej diagnozy. WHEA_UNCORRECTABLE_ERROR to procesor albo pamięć narzekająca na warunki pracy: zresetuj overclocking i napięcia do wartości fabrycznych, a w połowie przypadków kod znika.

FAULTY_HARDWARE_CORRUPTED_PAGE prawie zawsze wskazuje na moduły RAM, a MEMORY_MANAGEMENT należy do tej samej rodziny: albo sama pamięć, albo sterownik nadpisujący strony należące do kogoś innego. PAGE_FAULT_IN_NONPAGED_AREA oskarża wszystkich naraz, ale zrzut często wskazuje prawdziwego winowajcę — linię „What failed” albo nazwę modułu w raporcie. Zasada ogólna jest prosta: kody o stronach, pamięci i uszkodzonych danych mówią najpierw o teście pamięci; kody o wolumenach i systemach plików kierują najpierw na dysk.

Kody, które wskazują na sterowniki i oprogramowanie

DPC_WATCHDOG_VIOLATION znaczy, że sterownik trzymał procesor dłużej, niż miał prawo: klasyczni winowajcy to firmware SSD i sterowniki magazynu, a aktualizacja firmware dysku leczy to, czego miesiące reinstalacji Windows nie potrafiły. DRIVER_IRQL_NOT_LESS_OR_EQUAL podaje podejrzanego z nazwiska — nazwa sterownika widnieje w szczegółach błędu i w zrzucie, pozostaje tylko dopasować ją do urządzenia. NTFS_FILE_SYSTEM to uszkodzony system plików albo chory dysk: chkdsk i kontrola SMART. UNEXPECTED_STORE_EXCEPTION, mimo egzotycznej nazwy, to niemal zawsze też magazyn: sterownik Intel RST albo ten sam umierający SSD.

A potem jest osobny gatunek: błędy bez niebieskiego ekranu. „Ta aplikacja nie może działać na tym komputerze” to nie uszkodzenie, tylko niezgodność architektury — uruchamiasz 64-bitowy plik binarny albo wersję ARM na maszynie, która ich nie przyjmie. Wpisy WHEA lejące się do loga tysiącami bez ani jednej rzeczywistej awarii to zwykle telemetria czujników płyty głównej, a nie zapowiedzi rychłej śmierci. Granica jest prosta: awaria systemu oznacza zrzut i kod; awaria aplikacji oznacza własny log tej aplikacji.

Pytania i odpowiedzi

Przeczytaj także