OneDrive czy Google Drive w Windows? Porównanie

Dwa silniki z przeciwnymi filozofiami

Funkcja „Pliki na żądanie” w OneDrive trzyma dla każdego pliku lekki symbol zastępczy. Otwarcie pliku pobiera go w całości pod jego prawdziwą ścieżką, „Zwolnij miejsce” odstawia go z powrotem do chmury, a „Zawsze zachowuj na tym urządzeniu” przypina pełną kopię. Pod presją Czujnika pamięci OneDrive sam odłoży do chmury pliki, których dawno nie otwierałeś — lokalny ślad pozostaje uczciwy.

Google Drive dla komputerów podchodzi od drugiej strony: montuje wirtualny dysk z literą, na którym lokalnie nie ma nic, dopóki nie zaczniesz czytać. Dane płyną wtedy przez cache treści w miarę otwierania. Tryb „Dublowanie” przewraca całą filozofię — pełna druga kopia biblioteki mieszka w profilu użytkownika, na dokładkę do wszystkiego, co trzyma cache.

Dokąd naprawdę idą gigabajty

Żaden z klientów nie pokazuje całego swojego śladu w jednym miejscu, więc ludzie zgadują — i zgadują źle. Poniższy rozkład obejmuje każde miejsce, w którym te dwa silniki zapisują na SSD prawdziwe bajty. Zerknij raz w miesiącu do obu folderów w Eksploratorze, a niespodzianki znikną.

• Symbol zastępczy pliku czysto online w OneDrive waży kilobajty metadanych, a nie sam plik
• Przypięte pliki OneDrive to pełne lokalne kopie, które zostają, dopóki nie zwolnisz miejsca
• Streamowane pliki Drive przepływają przez cache treści w %LOCALAPPDATA%\Google\DriveFS
• Tryb dublowania trzyma pełną drugą kopię „Mój dysk” w profilu użytkownika
• Zakleszczoną synchronizację OneDrive leczy onedrive.exe /reset — odbudowuje stan lokalny i uruchamia wszystkie pobierania od nowa
• Oba klienty prowadzą logi — małe, ale o nie jako pierwsze pyta wsparcie techniczne

Który zostawia w spokoju Twój SSD

Ogromne biblioteki, do których rzadko zaglądasz, najlżej obsłużyć streamowaniem w Drive. Nic nie osiada na stałe, a cache można ograniczyć albo wyczyścić w ustawieniach aplikacji. Przy dokumentach, w których pracujesz codziennie, przewidywalniejsze jest przypinanie w OneDrive — zawsze wiesz, które foldery leżą lokalnie w całości, a historia wersji działa także bez internetu.

W praktyce najlepiej sprawdzi się hybryda. Przypnij aktywny projekt, zwolnij miejsce przed dużą migracją i ogranicz cache DriveFS na małym SSD, zanim Windows zacznie się skarżyć. Silnik liczy się mniej niż świadomość, w jakim trybie jest każdy folder — to jedno przyzwyczajenie chroni Cię i przed zaskoczeniem „dysk pełny”, i przed nagłymi dziurami offline.

Pytania i odpowiedzi

Przeczytaj także