Tarayıcılar neden her yıl biraz daha ağırlaşıyor

İzolasyon her şeyi katladı

Spectre döneminin sertleştirilmesinden beri Chromium her siteyi kendi sürecinde çalıştırıyor; Firefox da site başına kendi ayrımıyla aynı yolu izledi. Birkaç uzantıyla on beş sekmelik oturum rahatça yirmi beş ve artan sürectir — tarayıcı, GPU süreci, ağ servisi ve site başına bir renderer. Site izolasyonu gerçekten iyi bir güvenlik önlemi: ele geçirilen bir renderer başka bir sitenin verisini okuyamaz. Ama her süreç, render yığını için tam fiyatı öder; 2014'te tek süreci paylaşan o on beş sekme bugün giriş ücretini on beş kez ödüyor.

Uzantılar da süreçtir. Manifest V3'ten beri olaya dayalı service worker olarak çalışıyorlar: kuralları gerektiğinde uyanıyor ve açtığınız her sayfaya enjekte edilen content script'leri tutuyorlar. Bir düzine “küçük” uzantı, birkaç ek sekmenin bellek ağırlığıdır — ve tek bir huysuz olan hepsini birden yiyebilir. Chrome'un kendi görev yöneticisi (Shift+Esc) sekme ve uzantı başına maliyeti isimleriyle gösterir; orada geçirilen beş dakika, herhangi bir genel öğütten daha iyi iş görür.

Platform sadece büyüyebilir

Tarayıcı herkese aynı ikili dosyayı gönderir ve modern web'in yapabildiği her şeyi taşır: WebGPU, WebAssembly, WebRTC, WebCodecs, service worker'lar, kurulabilir uygulamalar. Özellik kaldırmak neredeyse imkânsızdır — bir yerlerde bir banka ya da intranet hâlâ 2013'ün API'sine bağlıdır — bu yüzden motor sadece birikir. Her sürüm ayrıca bileşenlerini arka planda günceller: codec'ler, ağ yığını, güvenli gezinme listeleri; dün yeniden başlatmadığınız tarayıcı kendi kendini üç kez yamamıştır.

Web sayfaları da aynı hızda kilo aldı. Ortalama bir sayfa, içerik görünmeden önce megabaytlarca JavaScript yükler; reklamlar ve analitik üstüne atlar, “hafif” bir haber sitesi rahatlıkla yüz script yükler. Tarayıcı taşıdığı ağırlığın kime ait olduğunu açıkça gösterir — yerleşik görev yöneticisini açın ve bir dokümantasyon sayfasını bir alışveriş sitesiyle kıyaslayın. Motor ağırlaştı, ama yük daha hızlı büyüdü.

• JIT'li tam bir JavaScript motoru — derleyicinin maliyetini script-yoğun siteler değil her süreç öder
• GPU birleştirme ve codec'ler — her renderer grafik hattının kendi payını taşır
• Service worker'lar — siteler görünür sekme olmadan arka planda mantık çalıştırır
• Kurulabilir PWA'lar — bir web uygulaması kendi çalışma zamanını alır, küçük bir tarayıcıdan ayırt edilemez
• Uzantılar — her birine bir süreç, artı açtığınız her sayfaya enjekte edilen content script'ler

Faturayı gerçekten düşüren ne

Dürüst ilk adım sekme askıya almadır ve yerleşik olarak gelir: Edge'in uyuyan sekmeleri, sizin kontrolünüzdeki bir zamanlayıcıyla arka plan sekmelerini dondurur; Chrome'un Memory Saver'ı etkin olmayan sekmeleri boşaltır ve tıklayınca geri yükler. İkisi de gerçek bellek kazandırır ve ikisi de canlı kalmasını istediğiniz siteler için sabit istisnalar tanımanıza izin verir. İkinci adım uzantı denetimidir: tanımadıklarınızı kaldırın, saat başına değil haftada bir kullandıklarınızı kapatın ve görev yöneticisindeki sayıları öncesi ve sonrasıyla izleyin.

İşe yaramayan: “hafif” tarayıcı peşinde koşmak. Aynı motoru çalıştıran her şey, aynı süreç-başına mimariyi ve aynı platform ağırlığını taşır — uyumluluğu ya da güvenlik güncellemelerini bir yuvarlama hatasına takas edersiniz. Terk edilmiş motorlardaki eski fork'lar ağır olmaktan beterdir: yamasız saldırı yüzeyidir. Daha fazla RAM, trend çizgisine gerçekten uyan gösterişsiz çözümdür — tarayıcı, web için bir işletim sistemidir ve kimse bir işletim sistemini asgari donanımda çalıştırmaz.

Sorular ve yanıtlar

Bunları da okuyun