Dosya kopyalama neden SSD hızından daha yavaş?

Spec sayfası farklı bir iş ölçüyor

Kutudaki sayı, derin kuyrukta ardışık aktarım hızıdır: tek büyük dosya, arka arkaya okunup yazılırken havada aynı anda pek çok komutla. Gerçek kopyalar nadiren böyle bir iştir. Belgeler, kaynak kodu ya da fotoğraflardan oluşan bir klasörü taşımak, binlerce bağımsız dosya demektir — her biri ayrı bir okuma, ayrı bir yazma ve arada bir yığın defter tutma; bu iş aktarım hızıyla değil gecikmeyle sınırlanır. Ardışık olarak 3.500 MB/s sürdürebilen bir disk, iş yükü binlerce minicik dosya olduğunda etkili birkaç MB/s'ye kadar sürtünebilir.

Bunların hiçbiri diskiniz yavaş demek değildir; birimlerin farklı olduğunu söylemektir. Bir kopyanın ne kadar hızlı hissettirdiğine gecikme, kuyruk derinliği, dosya boyu dağılımı ve metaveri yükü karar verir; pazarlama sayısı ise bu tablonun yalnızca bir köşesini kapsar. Bu etkenleri ayırdığınızda gizem büyük ölçüde dağılır.

• Ardışık aktarım hızı — kutudaki sayı — yalnızca arka arkaya taşınan büyük tek dosyalar için geçerlidir
• Binlerce küçük dosyanın hızına 4K rastgele gecikme karar verir, aktarım hızı değil
• Her dosya bir metaveri vergisi öder: MFT kaydı, izinler, zaman damgaları, isteğe bağlı akışlar
• Gerçek zamanlı antivirüs her dosyayı çıkışta, çoğu zaman girişte de yeniden okur
• Aynı diske yapılan kopya, okuma ve yazma payı için kendisiyle yarışır
• Bütçe sınıfı QLC diskler, SLC önbellekleri kuruyana kadar tam hızla yazar

Saniyeler gerçekte nereye gidiyor

Küçük dosyalar klasik katildir: 50 KB'lık 10.000 dosya, dosya başı maliyeti on bin kez öder ve disk, bayt taşımaktan çok defter tutmakla uğraşır. Gezgin'in kopyalama penceresi de temkinlidir — kaynak ağacını yürür, hedefi hesaplar ve ilerlemeyi dosya dosya bildirir; bu da ham blok kopyasında hiç olmayacak görünen duraklamalar ekler. Gerçek zamanlı antivirüs, veriyi kaynaktan çıkarken ve hedefe inerken tarayarak işi ikiye katlar. Aynı fiziksel diske kopyalarsanız pay iki kez harcanır, çünkü her bayt tek ortamda bir okuma artı bir yazmadır.

Desen SSD'nin dışında da geçerlidir. Bir gigabit bağlantı, iki uç ne kadar hızlı olursa olsun 110–118 MB/s civarında tavan yapar; Wi-Fi gerçek koşullarda bunun yalnızca bir kısmını verir. Ucuz USB bellekler yavaş flaşı, küçük dosyalara düşman bir dosya sistemiyle eşler; “150 MB/s'ye kadar” denen bir bellek fotoğraf klasöründe tek haneli ortalamalar çıkarabilir. Sürekli yazmalar kompakt M.2 disklerde ısıl kısıtlamayı tetikleyebilir ve büyük bir kopyanın ikinci yarısını yavaşlatır.

Gerçekten işe yarayan ne

Birçok küçük dosya için dürüst cevap robocopy'dir: /MT anahtarı birkaç dosyayı paralel kopyalar ve sürünen bir Gezgin kopyasını çoğu kez şenlendirir — başlangıç için /MT:16 deneyin. SSD'nin yaklaşık onda birini boş tutun, çünkü neredeyse dolu bir disk yazma önbelleği payını yitirir ve tam da bu iş yüklerinde ilk çöken olur. Aynı hedefe, özellikle USB belleğe paralel kopyaları üst üste yığmayın: derin tek kuyruk, yarışan üç kuyruğu geçer. Ve yavaş bir kopya sırasında Görev Yöneticisi'ndeki Performans sekmesine bakın — kısa kuyrukla etkinlik %100'e çakılıysa aktarım hızına değil gecikmeye bağlısınız demektir.

Donanımı suçlamadan önce bir kez kıyaslama aracıyla ölçün: ardışık hız nominal değerin yakınına iniyorsa ve yavaş kopyalar küçük dosyaları ya da çok alıcılı aktarımları içeriyorsa, disk sağlıklıdır ve iş yükü sadece zordur. Her şeyi RAM'den geçiren kopya hızlandırıcılar vaat ettiklerinden azını teslim eder ve çökme anında veriyi riske atar. Çoğu durumda çözüm daha hızlı bir disk değil, daha iyi biçimlendirilmiş bir kopyalama komutudur.

Sorular ve yanıtlar

Bunları da okuyun